Focussen en Sensen en het kleine hertje

Gepubliceerd op 23 oktober 2019 om 23:55

Een inleiding in Focussen en Sensen.

Focussen en Sensen en het kleine hertje

 

Laatst vroeg een vriendin aan me “Hey” Susan, jij doet toch aan focussen en sensen, wat is dat eigenlijk? Snel flitste er van alles door mijn hoofd, over Eugene Gendlin, de methode, wat focussen is en wat feltsens is. Maar dat zou een lang en theoretisch verhaal worden waar veel boeken over geschreven zijn en het internet vol van staat. Ik zocht naar een simpele uitleg maar die kon ik zo gauw niet vinden. En ik stelde voor, wil je het niet eens zelf ervaren en zullen we een experimentje doen? “Ja” zei ze, dat wil ik wel.

 

 Goed, dan neem ik je mee in een visualisatie. Ga lekker ontspannen zitten en sluit je ogen als je dat wil. Ze nestelde zich in de stoel, sloot haar ogen en ik begon. “Stel je voor;  Je loop door een bos, het is lekker weer, je voelt de warmte op je huid, je ruikt de geuren van het bos en hoort de geluiden van het kraken van de takjes onder je voeten. Dan opeens zie je in de verte een klein meertje. Je loopt ernaartoe en je gaat aan de rand van het meertje zitten. En heel aandachtig neem je alles op wat je om je heen ziet. Het riet aan de kant en de bloemen, je hoort de vogels fluiten, er komt een vlinder voorbij. En dan zie je aan de overkant tussen het riet een klein hertje staan. Het hertje kijkt heel nieuwsgierig naar jou en jij naar het hertje. Je blijft heel stillen zitten om het hertje niet weg te doen gaan”.

 

 Nou, zo gaat dat ook met focussen en sensen ongeveer, maar dan ben je heel opmerkzaam op alles wat je in lichaam voelt. Zullen we verder gaan om te kijken wat er zich aandient in jouw lijf? Ze knikte instemmend.  

 

“Is er iets wat je nu op dit moment voelt in je lijf?” Ik zag aan haar gelaatsuitdrukking dat ze aan het zoeken was. Ja zei ze, ik voel wel iets , en ze legde haar hand op de plek waar ze het voelde. Ik ging verder, probeer maar of je met je  met "voelde aandacht" naar die plek kan gaan met de nieuwsgierigheid van het kleine hertje, verwelkom het gevoel en wees zonder oordeel. Ik vroeg haar om iets over het gevoel te zeggen. Ze zocht naar woorden, het voelt als angst, uhhh nee toch niet, het voelt, het voelt als spanning. Spanning was het juiste woord en we gingen het bevragen, heeft het een kleur, heeft het een vorm, is het groot of juist klein, enzovoort? Uiteindelijk kwam het erop neer dat de spanning die ze voelde te maken had met het solliciteren naar een nieuwe baan. Na het experimentje zei ze, nu ik er zo mee in contact gekomen ben is het allemaal zó spannend niet meer. Ze was heel enthousiast," is dat nu focussen en sensen", ze kon er niet over uit gepraat raken. Opgelucht vertrok ze.

 

Een paar dagen later kreeg ik van haar een whatsapp bericht met de tekst “niet te geloven” en een video erbij. maar omdat het al aan het schemeren was kon ik de video niet goed zien, ik hoorde wel haar stem op de achtergrond heel zachtjes zeggen “nee, dit kan niet waar zijn”. Ik appte terug “Wat bedoel je en wat wil je me laten zien?” Haar antwoord was, “Ik ben na het eten gaan fietsen en sloeg een zandpad in en kwam ik bij een meertje, zetten mijn fiets aan de kant en ben gaan zitten, toen kwam er aan de overkant een hert uit het bos gelopen, ik geloofde mijn ogen niet en heb daar een video van gemaakt.” Ik was ook sprakeloos en voelde kippenvel. Dit heeft natuurlijk niets met focussen en sensen te maken, eerder misschien met causaliteit en de wet van aantrekkingskracht. Daar gaat mijn volgende blog over. 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.